Strona główna » leczenie

Tag: leczenie

Kajdany - osobowość zależna

Zaburzenia osobowości: osobowość zależna

Kim są osoby o osobowości zależnej?

Osobowość zależna jest jednym z zaburzeń osobowości. Osoby borykające się z tym problemem zwykle nie przykuwają uwagi otoczenia i nie są postrzegane jako kłopotliwe czy „chore” – wręcz przeciwnie są zwykle lubiane przez otoczenie, ponieważ chętnie nawiązują kontakty z innymi, są pomocne, ciepłe i serdeczne. Jednak ich relacje  z ludźmi nie są wcale zdrowe i tylko pozornie wydają się tak dobre. Osoby te przeżywają lęk w związku z samodzielnością – lubią mieć wrażenie, że ktoś nimi się opiekuje. Wiemy o tym, że za każdym słowem opisującym działalność ludzką kryje się całe continuum postaw, które możemy spotkać w realnym świecie pod tą samą nazwą. Podobnie pojęcie „opieka” pozostaje otwarte a dla osoby z osobowością zależną może niekiedy być tożsame z „kontrolą” czy „dominacją”.

Relacje osób o osobowości zależnej

Osoba taka świetnie się czuje w towarzystwie autorytarnego otoczenia. Tym samym tworzy się swego rodzaju niekorzystna „symbioza”, w której jedna osoba wykonuje polecenia drugiej i żyje zgodnie z przygotowanym dla siebie planem a to wszystko dzieje się zupełnie dobrowolnie. Jednak nie zawsze sytuacja musi tak wyglądać. Czasem sam osoba o osobowości zależnej próbuje z całych sił dostrzec w otoczeniu jakieś oczekiwania względem niego i starać się skrupulatnie je wypełniać sądząc, że takie właśnie są pragnienia bliskich. Osoba cierpiąca na to zaburzenie osobowości żyje w ciągłym lęku, ponieważ jest przekonana, że sama nie zdoła zatroszczyć się o siebie i potrzebuje opieki kogoś innego, kogo nie może rozgniewać (wykonując jakieś czynności bez jego pozwolenia lub aprobaty), bo wówczas mogłaby zostać porzucona czyli skazana na niebyt.

Osobowość zależna – wybrane ujęcia teoretyczne

Ciekawą perspektywę rozumienia tego zaburzenia otwiera psychoanaliza. W klasycznej teorii Freuda osobowość zależna wiąże się z fiksacją na pierwszej fazie rozwoju psychoseksualnego czyli na tzw. fazie oralnej. Jest to okres (ok. 1 rok życia), w którym główną czynnością podejmowaną przez dziecko jest odżywianie. Jeśli w tym czasie opiekun (matka) czyni przesadne starania w kierunku zaspokajania łaknienia dziecka lub na odwrót – zbyt mało dba o zaspokajania tej potrzeby to w konsekwencji u dziecka może ukształtować się tzw. charakter oralny, który może przejawiać się na dwa przeciwstawne sposoby: albo poprzez szukanie zależności albo zrywanie wszelkich więzów z otoczeniem. W tym pierwszym przypadku, przy odpowiednio głębokim nasileniu tych symptomów możemy mówić o zaburzeniu osobowości zwanym osobowością zależną.

W ramach psychoanalitycznej teorii relacji z obiektem osobowość zależna wiąże się z charakterem depresyjnym. Opiera się on na stosowaniu mechanizmu obronnego introjekcji, który polega na przyjmowaniu poglądów, sądów lub atrybutów innych osób (szczególnie dla nas znaczących), jako własnych. Psychoterapeuci prowadzący terapię takiej osoby odnoszą wrażenie, jakby w sesji brało udział wielu pacjentów, bo rzeczywisty pacjent stale się na kogoś powołuje lub odwołuje do różnych opinii, mówi dużo o bliskich

Terapia osób o osobowości zależnej

Zaburzenie osobowości – osobowość zależna – rzadko bywa leczone jako samodzielnie występujący problem. Z reguły pacjenci z tym zaburzeniem zjawiają się u terapeutów z powodu depresji, lęku a dopiero w trakcie terapii okazuje się, że u podstaw ich problemów leży zaburzenie osobowości. Pacjent często bywa uwikłany w relacje z osobami autorytarnymi, które wcale nie są zadowolone z ewentualnych efektów terapii (pacjent staje się mniej „grzeczny”, mniej uległy) i tym samym wzmagają swoje oddziaływania wzbudzając jeszcze silniej poczucie winy w pacjencie, który przecież nie jest jeszcze całkiem wyleczony.

Autor: Marcin Włodarczyk

Smutna kobieta

Depresja – objawy, przyczyny, leczenie

Czym jest depresja?

Mówiąc językiem medycznym, depresja jest jednym z zaburzeń psychicznych. Takie określenie w wielu ludziach wywoła myśl „W takim razie to mnie nie dotyczy. Nie jestem zaburzony”.  W wielu przypadkach okaże się to prawdą. Jednak niektórzy niesłusznie zbagatelizują swój problem. Nie każdy obniżony nastrój świadczy o zaburzeniu. Jednak kiedy nasze przygnębienie zaczyna nam przeszkadzać na tyle, że zadajemy sobie pytanie „Czy to depresja?”, jest to sygnał, że warto pochylić się nad męczącym nas stanem.

Jakie są objawy depresji?

Sformułowań „depresja” czy „depresyjny” używamy w mowie codziennej. Czasami mówiąc „mam depresję” mamy na myśli, że jest nam smutno, czujemy się gorzej. Oczywiście każdy czasami odczuwa smutek czy zmęczenie. Jeśli jednak stany głębokiego przygnębienia pojawiają się często i towarzyszą im inne objawy depresji warto zgłosić się po poradę do specjalisty.

Oto najczęstsze objawy depresji:

– obniżony nastrój, przygnębienie, smutek

– poczucie obojętności, brak energii

– brak zainteresowania aktywnościami, które dotąd sprawiały radość

– wycofywanie się z życia społecznego, ucinanie kontaktów towarzyskich

– zaniedbywanie ważnych obowiązków, w tym zawodowych

– drażliwość, poczucie frustracji i irytacji, płaczliwość

– wzrost lub spadek apetytu, spadek libido, zaburzenia snu

– trudności w koncentracji uwagi, pogorszenie pamięci

– zaniżona samoocena, obwinianie się

– poczucie bezsensu życia, pustki, myśli samobójcze

Jakie są przyczyny depresji?

Stany depresyjne mogą być skutkiem zarówno zdarzeń przeszłych jak i takich, które dzieją się tu i teraz w naszym życiu. Trudne doświadczenia z czasów dzieciństwa, doświadczenia straty, bycie ofiarą przemocy – to tylko przykłady możliwych przyczyn depresji. Możemy jej doświadczać również na skutek przykrych przeżyć, które wydarzyły się w naszym życiu niedawno. Mogą to być zdarzenia negatywne, jak śmierć bliskiej osoby, rozstanie, rozwód, choroba, ale również pozytywne – awans, przeprowadzka na którą czekaliśmy czy wygrana w loterii. Dlaczego zdarzenia pozytywne mogą skutkować pogorszeniem naszego stanu psychicznego? Wszystkie zmiany, które w wyraźny sposób wpływają na nasze życie i sprawiają, że musimy się do niego na nowo adaptować są dla nas w pewien sposób trudne. Stąd tak częste jest występowanie depresji u kobiet w ciąży czy depresji poporodowej.

Depresja może towarzyszyć nam również przez lata. Istnieje wówczas ryzyko, że nie uznamy jej za nic niepokojącego. Niektórzy powiedzą „Taką mam już naturę, zawsze taki byłem”. Depresja, która trwa przez długi czas rzeczywiście może stać się „częścią” osoby, która na nią cierpi. A wówczas ciężko jest myśleć o zmianie. Walka z depresją staje się wówczas walką z samym sobą.

Leczenie depresji

W przypadkach głębokiej depresji (jak również choroby afektywnej dwubiegunowej) niezbędne może okazać się połączenie psychoterapii z przyjmowaniem leków. Jednak takie rozwiązanie nie zawsze jest konieczne. W wielu przypadkach można uniknąć leczenia farmakologicznego. Psychoterapia (na przykład psychoanalityczna) pozwala rozpoznać źródła depresji i się z nią zmierzyć. Psychoterapeuta pomaga pacjentowi otworzyć się na nowe życie bez depresji i odnaleźć się w nim. Terapia depresji to również obalenie iluzji „Taki już jestem” i poszukiwanie odpowiedzi na pytanie „Jaki naprawdę jestem – bez depresji?”.

Autor: Zuzanna Kowalska