Strona główna » terapia

Tag: terapia

Smutna kobieta

Depresja – objawy, przyczyny, leczenie

Czym jest depresja?

Mówiąc językiem medycznym, depresja jest jednym z zaburzeń psychicznych. Takie określenie w wielu ludziach wywoła myśl „W takim razie to mnie nie dotyczy. Nie jestem zaburzony”.  W wielu przypadkach okaże się to prawdą. Jednak niektórzy niesłusznie zbagatelizują swój problem. Nie każdy obniżony nastrój świadczy o zaburzeniu. Jednak kiedy nasze przygnębienie zaczyna nam przeszkadzać na tyle, że zadajemy sobie pytanie „Czy to depresja?”, jest to sygnał, że warto pochylić się nad męczącym nas stanem.

Jakie są objawy depresji?

Sformułowań „depresja” czy „depresyjny” używamy w mowie codziennej. Czasami mówiąc „mam depresję” mamy na myśli, że jest nam smutno, czujemy się gorzej. Oczywiście każdy czasami odczuwa smutek czy zmęczenie. Jeśli jednak stany głębokiego przygnębienia pojawiają się często i towarzyszą im inne objawy depresji warto zgłosić się po poradę do specjalisty.

Oto najczęstsze objawy depresji:

– obniżony nastrój, przygnębienie, smutek

– poczucie obojętności, brak energii

– brak zainteresowania aktywnościami, które dotąd sprawiały radość

– wycofywanie się z życia społecznego, ucinanie kontaktów towarzyskich

– zaniedbywanie ważnych obowiązków, w tym zawodowych

– drażliwość, poczucie frustracji i irytacji, płaczliwość

– wzrost lub spadek apetytu, spadek libido, zaburzenia snu

– trudności w koncentracji uwagi, pogorszenie pamięci

– zaniżona samoocena, obwinianie się

– poczucie bezsensu życia, pustki, myśli samobójcze

Jakie są przyczyny depresji?

Stany depresyjne mogą być skutkiem zarówno zdarzeń przeszłych jak i takich, które dzieją się tu i teraz w naszym życiu. Trudne doświadczenia z czasów dzieciństwa, doświadczenia straty, bycie ofiarą przemocy – to tylko przykłady możliwych przyczyn depresji. Możemy jej doświadczać również na skutek przykrych przeżyć, które wydarzyły się w naszym życiu niedawno. Mogą to być zdarzenia negatywne, jak śmierć bliskiej osoby, rozstanie, rozwód, choroba, ale również pozytywne – awans, przeprowadzka na którą czekaliśmy czy wygrana w loterii. Dlaczego zdarzenia pozytywne mogą skutkować pogorszeniem naszego stanu psychicznego? Wszystkie zmiany, które w wyraźny sposób wpływają na nasze życie i sprawiają, że musimy się do niego na nowo adaptować są dla nas w pewien sposób trudne. Stąd tak częste jest występowanie depresji u kobiet w ciąży czy depresji poporodowej.

Depresja może towarzyszyć nam również przez lata. Istnieje wówczas ryzyko, że nie uznamy jej za nic niepokojącego. Niektórzy powiedzą „Taką mam już naturę, zawsze taki byłem”. Depresja, która trwa przez długi czas rzeczywiście może stać się „częścią” osoby, która na nią cierpi. A wówczas ciężko jest myśleć o zmianie. Walka z depresją staje się wówczas walką z samym sobą.

Leczenie depresji

W przypadkach głębokiej depresji (jak również choroby afektywnej dwubiegunowej) niezbędne może okazać się połączenie psychoterapii z przyjmowaniem leków. Jednak takie rozwiązanie nie zawsze jest konieczne. W wielu przypadkach można uniknąć leczenia farmakologicznego. Psychoterapia (na przykład psychoanalityczna) pozwala rozpoznać źródła depresji i się z nią zmierzyć. Psychoterapeuta pomaga pacjentowi otworzyć się na nowe życie bez depresji i odnaleźć się w nim. Terapia depresji to również obalenie iluzji „Taki już jestem” i poszukiwanie odpowiedzi na pytanie „Jaki naprawdę jestem – bez depresji?”.

Autor: Zuzanna Kowalska

Rozmawiające twarze psychoterapia

Czym jest psychoterapia analityczna?

Psychoterapia analityczna drogą w nieznane

Psychoterapia analityczna, podobnie jak inne nurty psychoterapeutyczne, jest metodą odnajdywania i leczenia tych obszarów życia psychicznego, które są źródłem cierpienia (o przykładowych problemach poruszanych na psychoterapii można przeczytać tutaj). Jest to metoda niedyrektywna. Ważne jest w niej zaangażowane obydwu uczestników procesu terapeutycznego – zarówno terapeuty jak i pacjenta. Podczas procesu Kopalnia - nieświadomośćterapeutycznego tworzy się między nimi niepowtarzalna relacja. W pewien sposób psychoterapia analityczna przypomina pracę górnika. Pacjent – górnik dokopuje się, niekiedy w pocie czoła, do najgłębszych warstw swojego umysłu przy pomocy terapeuty, który dysponuje odpowiednimi ku temu narzędziami. Udostępnia je pacjentowi i stwarza dla niego jak najbardziej dogodne warunki do pracy nad sobą. Kopalnią jest nieświadomość pacjenta, czyli ten obszar jego psychiki, który jest ukryty, niedostępny na co dzień dla świadomości. Z czasem coraz więcej surowców (treści psychicznych, wspomnień, skojarzeń) udaje się z tej kopalni wydobyć.

Uczucia obecne na psychoterapii

Początkowo treści nieświadome, które wspólnie z terapeutą udaje się pacjentowi odkryć i zrozumieć, mogą budzić w pacjencie, niczym ciemności kopalni, obawę, niechęć, niekiedy lęk. Jednak momenty, w których wiedza pacjenta na temat samego siebie się poszerza, wzbudzają również ekscytację, zadowolenie, ulgę.

Uczucia negatywne i pozytywne, zarówno wobec terapeuty jak i samej terapii, przeplatają się w czasie trwania procesu terapeutycznego. Dlatego tak ważne jest, aby już na początku terapii zaistniał szczery sojusz pomiędzy terapeutą a pacjentem. Oznacza on obopólne zaangażowanie w proces leczenia i zaufanie, że terapeuta i pacjent „grają do tej samej bramki”, mają wspólny cel – zmniejszenie cierpienia pacjenta i zwiększenie jakości jego życia.

O czym rozmawia się na terapii?

Podczas psychoterapii analitycznej pacjent może poruszać dowolnie wybrane przez siebie tematy. Dzieli się z terapeutą swoimi myślami, snami, skojarzeniami ufając, że nie ma tematów mniej i bardziej ważnych. Wszystkie pozwalają lepiej poznać pacjenta, to czym żyje i co jest dla niego ważne. I tak, podczas sesji terapeutycznych istnieje przestrzeń na rozmowę zarówno na temat aktualnej sytuacji życiowej pacjenta, jego relacji z innymi ludźmi i samym sobą, jak również jego historii życia, wspomnień z dzieciństwa czy dolegliwości somatycznych. Niektórymi sprawami początkowo pacjent niechętnie pragnie się podzielić, myśląc, że są poboczne czy nieistotne. Jednak niejednokrotnie okazują się one przydatnymi wskazówkami, drogowskazami, które pokazują jaki kierunek dalej obrać.

Jakie są cele psychoterapii analitycznej?

Drogowskazy - psychoterapia analityczna jako droga

Jednym z najważniejszych założeń settingu (warunków, zasad) psychoterapii analitycznej jest jej systematyczność i stałość. Terapeuta i pacjent wyznaczają stałe godziny i miejsce sesji, które powinny odbywać się regularnie. Dzięki takiej formie pracy możliwe jest osiągnięcie celów jakie stawia sobie terapia analityczna. Celem psychoterapii, nie tylko analitycznej, jest zwiększenie jakości życia pacjenta i zmniejszenie jego bólu psychicznego. Jednak w odróżnieniu od mniej pogłębionych form pracy terapeutycznej (o różnych nurtach terapii można przeczytać tutaj) w psychoanalizie dąży się do głębokiej przemiany osobowości pacjenta, która doprowadzi go do globalnego rozwoju osobistego. Terapeuta i pacjent wspólnie poszukują źródeł problemów emocjonalnych, społecznych, somatycznych pacjenta poprzez wydobywanie na powierzchnię tego co nieświadome, odkrywanie i rozwiązywanie wewnętrznych konfliktów oraz, a może przede wszystkim, poprzez stworzenie bliskiej relacji, która sama w sobie ma charakter leczący.

Zakończenie psychoterapii

Oprócz przemiany osobowościowej ceOpuszczenie gniazda - psychoterapia analityczna i jej zakończenielem terapii analitycznej jest wyposażanie pacjenta w narzędzia do samodzielnej pracy nad sobą, także już po zakończeniu terapii. W toku psychoterapii pacjent uczy się jak radzić sobie z własnymi emocjami, jak rozumieć siebie i sobie samemu nieść pomoc. Poprzez ćwiczenie umiejętności autoanalizy pacjent nabiera coraz większej samodzielności w rozumieniu i opracowywaniu treści swego życia psychicznego. Proces terapeutyczny można metaforycznie porównać do dorastania małego pisklęcia. Z początku zależne i gołe, z czasem uczy się samodzielnego latania. W końcu rozwija swe skrzydła by z odwagą wyfrunąć z gniazda, co symbolizuje zakończenie terapii.

Autor: Zuzanna Kowalska